نمونه هایی از کتاب
دیدارو آشنایی
... افراد فامیل و آشنایان هنوز هم با كوششی در فراهم آوردن دیدار دخترها و پسرها به عنوان نامزدهای احتمالی آینده به اىن امر كمك می كنند. اما این را نباید با حالت قدیمی این موضوع یا به اصطلاح فرنگی ها ازدواج قراردادى اشتباه كرد. احتمال تحمیل یك نفر به عنوان همسر از جانب خانواده به فرزندان، اتفاقی بسیار نادر است. اما احتمال كمك در دیدار افرادی كه می توانند نامزد مناسبی برای یکدیگر باشند، امری است كه در ذهن اطرافیان همیشه وجود دارد ...
خواستگاری
... در روز معین، مرد جوان و اعضای خانواده اش با لباس مرتب و خوب به خانه خانواده عروس می روند. خانواده عروس، خانواده داماد را به گرمی می پذیرد و پذیرایی با چای و شیرینی و میوه انجام می شود. رسم است كه دختر با یك سینی چای وارد شود و به همه میهمانان چای تعارف كند كه كار آسانی نیست و لرزش دست دختر در هنگامی كه سینی چای را جلوی میهمانان می گیرد، گواه آن است ...
نامزدبازی
... هیچ ایرانی ازدواج كرده ای نیست كه دوران شیرین و پر هیجان نامزدی و نامزد بازی رابه خاطر نداشته باشد. در فرهنگی كه تماس زن و مرد همیشه به شدت محدود بوده است، این دوران كه همراه با دیدار های كوتاه و معمولا با حضور دیگران شروع می شود و با نگاه های عاشقانه و گهگاه اگر خیلی شجاع و شیطان باشند و فرصتی دست دهد، ردوبدل كردن بوسه ای در خلوتی اتفاقی كه آن هم با هزار دلهره و اضطراب همراه است، ادامه می یابد ...
سفره عقد
... گر چه ممكن است بسته به ثروت و مكنت خانواده عروس و داماد، لوازم سفره عقد ارزش و قیمت متفاوت داشته باشد ولی از نظر مفهوم نمادین، یگانه، مشترك و همانند هستند. اجزای این سفره در طول قرون تغییر عمده ای نكرده است و از جانب همه ایرانیان عزیز شمرده می شود ...
جهاز بران
... شخصی كه یك آیینه بزرگ را حمل می كرد، طلایه دار كاروان جهیزیه بود. آنان كه توان مالی بیشتری داشتند، نوازندگانی را اجیر می كردند تا طبل و سرنا و كرنا بزنند و با نوای موسیقی، شادمانی و سرور را همراه با جهیزیه به خانه بخت ببرند.
مردم در خیابان ها و كوچه ها، به تماشای حمل جهیزیه می پرداختند. هنگام حركت و سرانجام در نزدیكی خانه داماد، اسپند در آتش دود می كردند تا كاروان جهیزیه از بلا دور باشد ...
دیوان حافظ و كتاب دینی
... بسته به عقاید خانواده های مختلف، دیوان حافظ كه مظهر عشق در فرهنگ ایرانی است و یا كتاب دینی را در سفره عقد می گذارند. از زمانی كه دین اسلام، دین رایج بیشتر مردم ایران شد، قرآن به عنوان كتاب مقدس به سفره عقد راه یافت. پیش از آن، كتاب اوستا معمول بود كه هنوز هم ایرانیان زرتشتی ازآن بهره می گیرند. برخی از خانواده ها به همراه كتاب دینی خود، دیوان حافظ را نیز در كنار آن قرار می دهند ...
قند ساییدن
... درطول مراسم عقد، ساییدن دو مخروط قند بر روی پارچه ابریشمی یا ساتن كه بالای سر عروس و داماد نگاه داشته شده است، ادامه می یابد. این كار به وسیله خانمی شوهردار و خوشبخت كه از فامیل یا دوستان نزدیك است، انجام می شود. بارش ذرات ریز قند بر روی پارچه نشانه شیرینی زندگی است . گاهی چند نفر در ساییدن قند نوبت عوض می كنند ...
مراسم عقد
... مرد روحانی یا مقام رسمی، كه از پىش از داماد وكالت گرفته است، مراسم را با پرسش از عروس آغاز می كند كه آیا داماد را به همسری می پذیرد. این پرسش معمولا سه بار تكرار می شود. در بار نخست و دوم عروس از پاسخ دادن اجتناب می كند و بار سوم، بسیار آرام و كم صدا پاسخ می دهد:«بله». گفته می شود كه نگفتن «بله» در مرتبه نخست و دوم، نشانه آن است كه عروس با تامل كافی و درك كامل و اندیشیدن زیاد، وارد پیمان زندگی مشترك می شود. البته وقار و ناز دخترانه هم چاشنی سكوت در پاسخ به پرسش های بار اول و دوم هست ...
جشن عروسی
... جشن عروسی، مراسم پذیرایی مفصل با غذاهای گوناگون، همراه با موسیقی و رقص است. از كباب بره، جواهر پلو، شیرین پلو، باقالی پلو با ماهیچه و دیگر غذاهای سنتی در جشن عروسی بهره می گیرند. پس از صرف شام مفصل، كیك بزرگی را به مجلس می آورند. در بالای كیك نمادی از عشق و ازدواج قرار دارد كه بیشتر دو پرنده مانند كبوتر یا پرنده ی عشق یا یك مجسمه عروس وداماد است. چون مراسم عقد و ازدواج بسیار نمادین است، به عقیده نگارنده شاید استفاده از مجسمه دو پرنده یا دیگر نمادهای عشق و دلدادگی از مجسمه عروس وداماد شایسته تر باشد، اما این یك پسند شخصی است. عروس و داماد آن نماد رابه عنوان یادگار نگاه می دارند ...
